Blog | Bertine in Congo

  • 0
  • 25 juli 2016

Nieuws uit Congo

“Wie Hem wel ontvingen en in Zijn Naam geloven heeft hij het voorrecht gegeven om kinderen van God te worden.” –  Johannes 1:12

Door de straten van Bukavu loop ik vanuit mijn werk naar huis. Een taxichauffeur stopt naast me, draait het raampje open en vraagt of ik een lift wil. ‘Ik houd van lopen’, is mijn antwoord, al denk ik erachteraan ‘en ik houd er niet van om bij een vreemde man in de auto te stappen’. De volgende vraag die hij stelt verbaasd me. ‘Ga je naar de hemel of de hel?’ Door Gods genade en met een glimlach op mijn gezicht antwoord ik hierop ‘mbinguni, naar de hemel’. Maar de man is nog niet klaar en hij stelt nog een vraag. ‘Ben je een slaaf of een kind van God?’ ‘Mtoto ya Mungu, een kind van God’ is mijn antwoord. Blijkbaar tevreden met mijn antwoord groet de man me hartelijk en rijdt door. Ik blijf nadenken over zijn vraag. Ben ik een slaaf of een kind van God? ‘Ik noem jullie geen slaven meer, want een slaaf weet niet wat zijn meester doet; vrienden noem ik jullie, omdat ik alles wat Ik van de Vader heb gehoord aan jullie bekendgemaakt heb.’ (Johannes 15:15) Is dat echt hoe ik in het leven, als een vriend en kind van God, die Zijn stem hoort, de Herder volgt en bekend is met de de woorden van mijn Vader? Mijn dagelijkse werk, doe ik het uit plichtsbesef of om goedkeuring van de Meester te ontvangen, of uit liefde en dankbaarheid voor de Vader?

Sinds een maand werk ik nu in Democratische Republiek Congo. Het straatbeeld hier blijft Afrikaans met vrouwen die koopwaar op hun hoofd aanbieden, lijmsnuivende straatkinderen en rondcrossende motors. En tegelijk is alles hier anders. Voertuigen zijn overwegend VN-patrouilles of grote Landcruisers van alle mogelijke bekende en onbekende NGO’s. USaid, Unicef, Medicine sans frontier, Warchild, Safe the Children, volgens mij mist er hier geen een. De huidige situatie hier in Congo is broeierig. MONESCO militairen houden de wegen in en rondom Bukavu in de gaten. Recentelijk is weer een heel dorp in Noord Kivu uitgemoord. Leven in de dorpen is steeds gevaarlijker en veel mensen vluchten naar de stad. Omdat zoveel mensen hun land achter hebben gelaten en naar de stad zijn gevlucht wordt er nauwelijks nog wat verbouwd. Er wordt niets geproduceerd in Congo zelf en bijna alle producten die te koop zijn worden geïmporteerd uit omliggende of Westerse landen. België lijkt hier een goede afzetmarkt gevonden te hebben. Van afwasmiddel tot vier-vruchtenjam en zelfs koetjesrepen, alles is hier in het Nederlands te vinden, helaas wel voor de dubbele prijs.

In mijn werk als psycholoog voer ik veel gesprekken met allerlei mensen. Meiden met post-traumatische stressstoornis vanwege seksueel misbruik, een predikant die niet meer weet hoe hij moet samenwerken met de kerk vanwege alle corruptie, ontrouw en zelfs vergiftiging van een collega om hogerop te komen, een man die gelooft dat zijn leven wordt tegengehouden door vervloeking en hekserij en heel veel anderen die veel stress ervaren om in Congo te overleven en hopen dat ze van mij geld kunnen krijgen. Om te kunnen eten, huishuur te betalen, schoolgeld bij elkaar te krijgen en toegang te hebben tot medische zorg. Interessante gesprekken, moeilijke gesprekken en soms ook om moedeloos van te worden. In ieder geval echt een uitdaging die vraagt om inzicht in de cultuur en leefwereld van de mensen hier.

Op zondag ga ik naar een Engelstalige dienst. Hier besef ik pas hoe erg ik het heb gemist in Kenia om een preek te kunnen horen in een taal die je goed verstaat en samen met de gemeente liederen te zingen die je kent. Een zondagse dienst in hartje Afrika waarbij iedereen uit volle borst meezingt: “Our God is an awesome God!” Het vervult me met verwondering en een gebed vormt zich in mijn hart; Hoe kan het God, in de omstandigheden waarin deze mensen leven? Laat me zien hoe groot uw liefde is voor de mensen hier en leer mij ook zo lief te hebben.

Nog een paar weken en dan hoop ik weer in Nederland aan te komen. Ik zie er naar uit jullie weer te ontmoeten!

Bertine

Leave a Reply